Wednesday, June 23, 2010

မွန္စာတိုက္ထားတဲ့ ၾကိဳးနဲ႔ စြန္မလႊတ္ၾကပါနဲ႔ ၊ေလညွင္းေလးေတြ နာက်င္မွာစိုးရဲ့ (ကဗ်ာ)

ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္မိကတည္းက ရင္ထဲတမ်ိဳးခံစားခဲ့ရတယ္။ အခုဖတ္လည္း ခံစားရတယ္။ ငယ္ငယ္က အေျပာက်ယ္လွတဲ့ ေကာင္ျပင္ျပာထက္ စြန္လႊတ္ ကစားခဲ့ရတာကိုလည္း တသတသ သတိရမိပါတယ္။ ဒီကဗ်ာက ထိရွလြန္းတယ္။ စာသားေလးေတြေနာက္က အေတြးေလးေတြ ဆင့္ပြားေစတယ္။ အားလံုး ခံစားႏိုင္ေအာင္ ျဖန္ေဝေပးလိုက္ပါတယ္.......

ေကာင္ကင္ျပာထဲ စြန္လႊတ္ခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္ေလးေတြ ကိုအေတြးနဲ႔ လိုက္ဆယ္ရင္း

အလင္းဆက္
၂၃, ဇြန္လ,၂၀၁၀





မွန္စာတိုက္ထားတဲ့ ၾကိဳးနဲ႔ စြန္မလႊတ္ၾကပါနဲ႔ ၊ေလညွင္းေလးေတြ နာက်င္မွာစိုးရဲ့

ဒီညေနခင္းေလးဟာ သူ႔ညေနခင္းလို႔
ဒီၾကိဳးနဲ႔ ဒီစြန္ေလးဟာ ထာဝရဆက္သြယ္ျခင္းလို႔
ေဖေဖဟာ အရာရာကို ေအာင္ႏိုင္သူလို႔
ေတြးထင္ထားတဲ့ မ်က္ဝန္းေလးတစ္စံု ေပ်ာ္လို႔

အျပာေရာင္ေနာက္ခံမွာ
အနီေရာင္စက္ေလးတစ္စက္
သူူခတ္္ႏွိပ္ထားတဲ့ ေကာင္းကင္ရဲ့ တံဆိပ္ေတာ္

ျမင္ကြင္းထဲ ရုတ္တရက္
ေထာင္ျဖတ္ဝင္လာတဲ့ စြန္ကေလး
သူ႔အေဖာ္လို႔ ထင္ခဲ့
သူ႔လက္ဟာ တံု႔ခနဲ
သူ႔ရင္ဟာ ဆက္ခနဲ
သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမွာ မွန္တယ္တဲ့ ေမးခြန္း
သူ႔မ်က္ဝန္းမွာ အံ့ၾသတဲ့ နားမလည္ျခင္း
ေဖေဖ
တျခားစြန္ေတြမွာ ဓါးပါသလား
သားစြန္ေလးက ျပန္မလာေတာ့ဘူးလား

ကၽြန္ေတာ္ အေျဖကို စဥ္းစားရင္း
သူ႔ေမးခြန္းေတြကို
ရစ္ဘီးထဲ ရစ္သြင္းေနမိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သား လြင့္ေငးေငးေနရ
ျပတ္သြားတဲ့ စြန္ေလးကို
စိတ္နဲ႔ လိုက္ဆယ္ေနၾက

အေမွာင္ေတြ ျပိဳဆင္းလာျပီ သားေရ
မွန္စာတိုက္ထားတဲ့ လမ္းကေလးအတိုင္း
ကၽြန္ေတာ္က သားလက္ကိုဆြဲလို႔
သားက စြန္မပါေတာ့တဲ့ ရစ္ဘီးေလးကို ကိုင္လို႔။

ကိုေရြး
(၂၀၀၄ ၊ ဒီဇင္ဘာ ၊ ရတီမဂၢဇင္း)

1 comment: